Een Italiaans etiket noemt vaak geen druif. Het noemt een plaats, en die plaats is tegelijk de belofte: wie daar wijn maakt, moet zich aan de regels van dat gebied houden. Snap je die paar afkortingen, dan weet je bij elke fles ongeveer wat erin zit.
De drie niveaus
IGT is de ruimste aanduiding: een groter gebied, soepeler regels. Daar zit veel eenvoudigs bij, maar ook producenten die bewust buiten de lijntjes werken.
DOC legt een afgebakend gebied vast, met eisen aan druiven, opbrengst, alcohol en soms rijping.
DOCG gaat daar overheen: strengere eisen, en een verplichte keuring voordat de wijn de kelder uit mag. Je herkent het aan het bandje over de hals.
De woorden die ertoe doen
Classico wijst op de historische kern van een gebied, meestal de oudste en beste hellingen. Chianti Classico is daardoor iets anders dan Chianti, en Orvieto Classico iets anders dan Orvieto.
Riserva betekent langer gerijpt — niets meer en niets minder. Niet een betere wijngaard, wel meer tijd, en dus meestal zachtere tannine.
Superiore betekent doorgaans rijper geoogste druiven en een hoger minimum alcohol, soms ook een hoger aandeel van de hoofddruif.
Wat je nog meer kunt zoeken
Een dorps- of perceelsnaam naast de streeknaam is bijna altijd een goed teken: de producent kiest bewust voor één plek. Denk aan een contrada op de Etna of een sottozone in Romagna.
En let op jaartallen bij wijnen met een lange verplichte rijping. Bij een Brunello of een Taurasi zegt het jaar je direct of de fles al klaar is om te drinken.
